Opowieść o pamięci której symbolem jak i nośnikiem są zdjęcia z rodzinnego albumu, jedyna ocalona pamiątka z wojny. Dzisiaj, kiedy wystygły już popioły, przestało drżeć powietrze od tamtych głosów, można próbować zrekonstruować pamięć. I wywabić cienie ludzi, których namiętności i emocje, jakby rozwiały się bezpowrotnie podczas wojennej zawieruchy. Utrwalone na zdjęciach chwile - kapryśne, niepewne, płatają pamięci figla. Czy wobec tego można jej ufać? Jak właściwie biegło życie Janiny Katz? Czy w nieoczekiwanych zbiegach okoliczności, cudownych ocaleniach i nawróceniach przejawiał się jakiś wyższy plan? Która faza jej życia okazuje się najważniejsza? Beztroskie dzieciństwo w rodzinie bogatych żydowskich przemysłowców, przerwane wybuchem wojny, obozy koncentracyjne w których ginie prawie cała jej rodzina, matka odnajdująca się dopiero po wojnie, której trzeba się na nowo uczyć, a może młodość, powojenny entuzjazm i optymizm, budowania zrębów PRL-u, Partia i ZMP, praca na Uniwersytecie? Czy w końcu rozruchy antysemickie, rok 1968, powrót starych lęków i konieczność emigracji? Tylko czy ta pamięć ma wartość ocalającą? Wciąż pamięta się &quotna swój sposób" i wciąż nie tak. Wspomnienia migoczą i gasną. A po latach okazuje się, że życie zamienia się w literaturę. A może to nic więcej jak opowiadanie...

Janina Katz, autorka trzech powieści, ośmiu tomików poezji, dwóch tomów opowiadań i książki dla dzieci. Jest także krytykiem literackim i tłumaczem m.in. poezji Cz. Miłosza, W. Szymborskiej, Z. Herberta, E. Lipskiej, T. Różewicza, prozy T. Konwickiego, S. Mrożka. Pochodzi z Krakowa, wyemigrowała z Polski na fali marca 1968. Pisze po duńsku. Laureatka wielu prestiżowych nagród literackich. Publikowała m.in. w paryskiej Kulturze, Życiu Literackim, Miesięczniku Literackim, Twórczości, Współczesności.